పాచికల ఆట
చాలా కాలం క్రితం పాండవులు అనే ఐదుగురు వీర సోదరులు ఉండేవారు. వారి దాయాది దుర్యోధనుడికి వారంటే అసూయ.
అతను వారిని పాచికల ఆటకు పిలిచాడు. అతని తరఫున అతని మేనమామ శకుని ఆడాడు, శకుని మోసం చేశాడు. పాండవులు అన్నీ ఓడిపోయారు, చివరికి తమ రాజ్యాన్ని కూడా.
ఆ తర్వాత ఒక కఠినమైన షరతు పెట్టారు. వారు పన్నెండేళ్ళు అడవిలో ఉండాలి. పదమూడో ఏడాది ఎవరికీ తెలియకుండా దాగి ఉండాలి. ఎవరైనా వారిని గుర్తుపడితే, అంతా మళ్ళీ మొదటి నుండి మొదలుపెట్టాలి!
చెట్టులోని రహస్యం
చివరి ఏడాది కోసం సోదరులు విరాట రాజు రాజ్యానికి వెళ్ళారు. మారువేషాలు వేసుకుని, సాధారణ రాజభవన సేవకుల్లా ఉండసాగారు.
కానీ వారి ప్రసిద్ధ ఆయుధాలు వారిని పట్టించేయగలవు, ముఖ్యంగా అర్జునుడి మహా ధనుస్సు గాండీవం.
అందుకే వారు నగరం బయట ఉన్న ఒక పాత జమ్మి చెట్టు ఎక్కారు. ఆయుధాలను గట్టిగా చుట్టి, ఎత్తైన కొమ్మలకు కట్టారు. ఆ మూట దహనం కోసం చుట్టిన పాత శవం అని అందరికీ చెప్పారు. అందరూ భయపడ్డారు, ఎవరూ ఆ చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళలేదు!
రాజభవనానికి ఆపద
ఏడాది దాదాపు పూర్తవుతోంది. అకస్మాత్తుగా కౌరవ సైన్యం విరాట రాజు రాజ్యంపై దాడి చేసి, ఆయన ఆవులన్నింటినీ తోలుకుపోయింది!
రాజు మరో యుద్ధానికి వెళ్ళి ఉన్నాడు. ఇంట్లో ఆయన చిన్న కొడుకు ఉత్తర కుమారుడు మాత్రమే ఉన్నాడు. అతను రథం ఎక్కి, “నేను ఒక్కడినే అందరినీ ఓడిస్తా!” అన్నాడు. నాట్య గురువు బృహన్నల అతని రథాన్ని నడిపింది.
కానీ సైన్యాన్ని చూడగానే ఉత్తరుడి మోకాళ్ళు వణకడం మొదలుపెట్టాయి. ఎదురుగా భీష్ముడు, ద్రోణుడు, కర్ణుడు, దుర్యోధనుడు నిలబడి ఉన్నారు, దేశంలోనే గొప్ప యోధులు. అతను రథం నుండి దూకి పారిపోయాడు!
బృహన్నల అతన్ని పట్టుకుని ప్రేమగా అంది, “భయపడకు. రథాన్ని ఆ పాత జమ్మి చెట్టు దగ్గరకు తోలు, చాలు.”
విల్లు కిందికి దిగింది
చెట్టు దగ్గర బృహన్నల అంది, “పైకి ఎక్కి ఆ మూటను కిందకు తీసుకురా.”
“కానీ అది శవం కదా!” అని ఉత్తరుడు అరిచాడు. “నేను రాకుమారుడిని. దాన్ని ముట్టుకోలేను!”
బృహన్నల నవ్వింది. “అది శవం కాదు. నన్ను నమ్ము, పైకి ఎక్కు.”
దాంతో ఉత్తరుడు చెట్టు ఎక్కి మూట విప్పాడు. లోపల ప్రపంచంలోనే అత్యంత ప్రసిద్ధమైన ఆయుధాలు ఉన్నాయి. అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
బృహన్నల చిరునవ్వు నవ్వుతూ, “నేను అర్జునుడిని,” అని చెప్పాడు. “నువ్వు పగ్గాలు పట్టుకో. యుద్ధం నేను చేస్తా.”
అర్జునుడు గాండీవాన్ని ఎత్తి దాని నారిని లాగాడు. టంగ్! ఆ శబ్దం ఉరుములా మైదానమంతా మారుమోగింది. తర్వాత తన మహా శంఖం దేవదత్తాన్ని పూరించాడు.
దూరంగా ఉన్న ఆయన గురువు ద్రోణుడు ఆ శబ్దం విని వెంటనే గుర్తుపట్టాడు. “అది అర్జునుడే!” అన్నాడు.
అర్జునుడి మొదటి బాణాలు ఎవరినీ గాయపరచడానికి కాదు. రెండు బాణాలు మెల్లగా ద్రోణుడి పాదాల దగ్గర పడ్డాయి, “గురువుగారూ, నమస్కారం” అని చెప్పడానికి. మరో రెండు బాణాలు ద్రోణుడి చెవుల పక్క నుండి దూసుకెళ్ళాయి, పలకరించడానికి. ఆ తర్వాత యుద్ధం మొదలైంది.
ఒక్క విలుకాడు, మొత్తం సైన్యం
గొప్ప గొప్ప యోధులు ఒక్కొక్కరుగా వెనక్కి తగ్గారు. కర్ణుడు పారిపోయాడు. కృపాచార్యుడు, అశ్వత్థామ, ద్రోణుడు కూడా అర్జునుడిని ఆపలేకపోయారు. మహాబలుడైన భీష్ముడు కూడా యుద్ధభూమిని వదలాల్సి వచ్చింది, దుర్యోధనుడు రథం వెనక్కి తిప్పి పారిపోయాడు!
అప్పుడు అందరూ ఒక్కసారిగా అతనిపై విరుచుకుపడ్డారు. అర్జునుడు సమ్మోహనాస్త్రం అనే ఒక ప్రత్యేకమైన అస్త్రాన్ని వేశాడు, దాంతో సైన్యమంతా గాఢ నిద్రలోకి జారిపోయింది! దాని రహస్యం తెలిసిన జ్ఞాని భీష్ముడు మాత్రమే మెలకువగా ఉన్నాడు.
చిన్నారి రాకుమారి తన బొమ్మల కోసం అందమైన బట్టలు తెమ్మని బృహన్నలను అడిగింది. అందుకే యోధులు నిద్రపోతుండగా, ఉత్తరుడు మెల్లగా వారి రంగురంగుల ఉత్తరీయాలను సేకరించాడు!
ఆవులన్నీ క్షేమంగా ఇంటికి తిరిగి వచ్చాయి. పాండవులు గడువుకు ముందే దొరికిపోయారని దుర్యోధనుడు అరిచాడు. కానీ భీష్ముడు రోజులు లెక్కించి, “లేదు. పదమూడేళ్ళు ఇప్పటికే పూర్తయ్యాయి” అన్నాడు. పాండవులు తమ మాట నిలబెట్టుకున్నారు.
నిజం బయటపడింది
అర్జునుడు ఆయుధాలను మళ్ళీ జమ్మి చెట్టులో దాచి, తిరిగి బృహన్నలగా మారాడు. గెలుపు ఘనత అంతా ఉత్తరుడికే దక్కనిచ్చాడు!
మూడు రోజుల తర్వాత ఐదుగురు సోదరులు తాము ఎవరో విరాట రాజుకు చెప్పారు. రాజు ఎంతో సంతోషించాడు. తన కూతురిని అర్జునుడికి ఇచ్చి పెళ్ళి చేయాలనుకున్నాడు. కానీ అర్జునుడు ఆమెకు గురువు కాబట్టి, ఆమెను తన కొడుకు అభిమన్యుడికి ఇచ్చి పెళ్ళి చేయమని కోరాడు.
అర్జునుడు విజయదశమి, అంటే దసరా రోజునే జమ్మి చెట్టు నుండి తన విల్లును తిరిగి తీసుకున్నాడని నమ్మకం. అందుకే ఈనాటికీ ఎన్నో కుటుంబాలు దసరా నాడు జమ్మి చెట్టుకు పూజ చేసి, విజయానికి, శుభానికి గుర్తుగా జమ్మి ఆకులను పంచుకుంటాయి.
నిజం, ఓర్పు కొంతకాలం ఎదురుచూడాల్సి రావచ్చు, కానీ చివరికి అవే గెలుస్తాయి.
ఆధారం: మహాభారతం, విరాట పర్వం: అజ్ఞాతవాసం, గోగ్రహణం.